نیمکت

مراسم افتتاحیه المپیک برگزار شد. طبق آمار ارائه شده حدود یک میلیارد نفر به طور مستقیم این مراسم را مشاهده کردند و حسرت دوباره‌ای برای علاقه‌مندان ایرانی باقی ماند که از تماشای مستقیم یکی از باشکوه‌ترین نمایش‌های جهان محروم ماندند. این حسرت تنها برای علاقه‌مندان به ورزش نبود؛ که علاقه‌مندان به هنر نیز از این حسرت بی‌نصیب نماندند تا عدم نمایش مراسم افتتاحیه المپیک صحنه نمایش دوباره‌ای باشد برای مفهوم "عدل"!

افتتاحیه المپیک تنها یک افتتاحیه ورزشی نیست؛ بلکه رویداد هنری مهمی هم هست. درست از همین روست که انگلیس کارگردانی چنین صحنه باشکوهی را به دنی بویل (کارگردان اسکاربرده فیلم تحسین شده میلیونر زاغه‌نشین) سپرده است و بسیاری از هنرمندان نامدار انگلستان از روان اتکینسونِ بازیگر و کارگردان گرفته تا پل مک کارتنیِ موسیقیدان نیز در این نمایش بزرگ همکاری کرده‌اند. نمایشی که تصویری از پیشرفت هنر و تکنولوژی به عموم مردم جهان و سیاستمداران نامداری که در جشن بودند ارائه کرد.

اگر به نمایش افتتاحیه به عنوان یک اثر هنری نگاه کنیم (که همین‌طور هم هست)؛ نمایش تکه و پاره برخی از صحنه‌ها که صدا و سیمای ایران اقدام به پخش آن کرد، در بهترین حالت، تیزری تبلیغاتی خواهد بود که بسیار هم بی‌سلیقه تهیه شده بود. کج‌سلیقگی و البته محدودیت‌های نمایشی از مهمترین علت عدم پخش تصاویر زیبای افتتاحیه است؛ اما در کنار این‌ها، عدم میل به نمایش پیشرفت‌های غرب هم بی‌تاثیر نیست. آنچه البته در این گذار مهم است این است که عدم نمایش درست و به موقع افتتاحیه ایران را در کنار کشورهای عقب مانده‌ای قرار داد که از پخش چنین رویداد مهمی عاجز هستند.