نیمکت

چقدر غمگینم! مدت‌ها بود که حتی حوصله نوشتن برای نیمکت هم نداشتم. به تازگی که کمی از این رخوت درآمده بودم مطلبی درباره آلبوم جدید استاد همایون خرم نوشته بودم و کلی مطلب علمی که ناگهان شنیدم . . .

چقدر دردناک بود! انگار هنر ایران بیمار شده و هر از گاهی عضوی مهم از آن را جدا می‌کنند. اول استاد پرویز مشکاتیان و حالا استاد او "فرامرز پایور". سنتور که جدا داغدار و کم مایه شده است.

بغض دارم! بغضی بزرگ و نمی‌دانم چگونه ببارم! چگونه این‌همه خاطره از جاودانه‌های او را ببارم! بغضم زمانی بیشتر می‌شود که می‌بینم خبر درگذشت این استاد نامدار در بسیاری از شبکه‌های حتی غیر فارسی زبان اعلام می‌شود، بی‌بی‌سی فارسی و تلویزیون صدای آمریکا هر چند دقیقه یک‌بار این خبر دردناک را اعلام می‌کردند، اما زشتی‌پرستان صدا و سیما ... دریغ!

از نگاه من فرامرز پایور با بسیاری دیگر تفاوت داشت. استاد بی‌همتای سنتور ایران تنها یک نوازنده و آهنگساز نبود. او از معدود نامداران موسیقی پیش از انقلاب بود که پس از انقلاب اسلامی و با حضور آن‌همه کج‌سلیقگی هم دست از کار نکشید. بزرگان موسیقی را دور هم جمع کرد. با حضور مرحوم استاد اصغر بهاری، استاد جلیل شهناز (یگانه تار)، استاد محمد موسوی و استاد محمد اسماعیلی گروه اساتید موسیقی ایران را تشکیل داد و هم بسیار آهنگسازی کرد و هم به زنده کردن آواهای قدیمی تر پرداخت. همکاری این گروه با استاد شهرام ناظری در دل شیدا از یاد هیچیک از علاقه مندان موسیقی نخواهد رفت.

برای بزرگداشت این نوازنده چیره دست و آهنگساز نامدار (که انصافا در رِنگ یگانه بود) یک کار یگانه انتخاب کرده‌ام. بزرگمهر حسین‌پور که بسیاری کارهای کمیک استریپ او را دیده‌اید، روی یکی از آهنگ‌های ماندگار استاد فرامرز پایور که با همراهی گروه اساتید موسیقی ایران و استاد شهرام ناظری اجرا شده است، انیمیشنی ساخته است که دیدنش خالی از لطف نیست. اولین چهره‌ای که در تصاویر دیده می‌شود استاد فرامرز پایور است. اگر چه این انیمیشن حالت کمیک دارد، حالا باید با دیده غمبار به آن نگاه کرد. در میان این اساتید نامدار استاد اصغر بهاری و استاد فرامرز پایور در میان ما نیستند و استاد جلیل شهناز هم در سلامت نیست.

یاد استاد فرامرز پایور گرامی و نامش جاودان باد.

امیدوارم از شنیدن و دیدن این قطعه ماندگار لذت ببرید.